پس پدر كي ز جبهه مي‌آيد               باز كودك ز مادرش پرسيد

گفت مادر به كودكش كه بهار          غنچه ها و شكوفه ها كه رسيد

باز كودك ز مادرش پرسيد                 كي بهار و شكوفه مي آيند

گفت مادر كه هر زمان در باغ         غنچه ها لب به خنده بگشايند

روز ديگر سراغ باغچه رفت           كودك ما به جست و جوي بهار

ديد لب بسته است غنچه هنوز          بر لب غنچه نيست بوي بهار

گفت اي غنچه هاي خوب چرا                لبتان را ز خنده مي‌بنديد

زودتر بشكفيد و باز شويد                       آي گلها چرا نمي خنديد

گاه با غنچه ها سخن مي گفت      گاه خواهش ز غنچه ها مي كرد

گاه گلبرگ غنچه اي را نرم         با سر انگشت خويش وا مي كرد!